balanse ng enerhiya ng Daigdig

Ang balanse sa pagitan ng daloy ng enerhiyang radyante na tinatanggap ng Daigdig at ng daloy na ibinabalik nito sa kalawakan. Sa pangkalahatang-daigdig na average at sa loob ng sapat na mahabang panahon, dapat ay zero ang balanse, na siyang nagsisiguro sa mga kondisyon ng pamumuhay sa planeta. Ang pagkakaroon ng balanseng ito sa pagitan ng papasok at papalabas na enerhiya ay nangangahulugan na ang radyasyong solar (maiksing-alon) na sinisipsip ng Daigdig ay dapat katumbas ng kabuuan ng bahaging direktang isinasalamin nito, kasama ang radyasyong terestriyal (mahabang-alon na infrared na radyasyon) na inilalabas ng ating planeta. Sa mga bilog na numero, kung 100 yunit ng enerhiya ang umaabot sa itaas na bahagi ng atmospera (katumbas ng 342 W/m2 na papasok na daloy solar), 50 yunit ang sinisipsip ng ibabaw ng Daigdig, 20 ng nabanggit na atmospera, at ang natitirang 30 ay ibinabalik sa kalawakan, na siyang bumubuo sa planetaryong albedo. Ang kasalukuyang pagbabago ng klima ay nagpapawalang-timbang sa dalawang panig ng papasok at papalabas na enerhiya, dahil, habang tumataas ang konsentrasyon ng mga greenhouse gas sa atmospera, ang atmospericong midyum ay sumisipsip nang higit pa sa radyasyong infrared terestriyal, na nagpapaalis ng mas maliit na bahagi patungo sa kalawakan. Ang bunga nito ay ang naobserbahang pandaigdigang pag-init.