Lurraren energia-balantzea

Lurrak jasotzen duen energia erradiatzailearen fluxuaren eta espaziora itzultzen duenaren arteko oreka. Batez beste, munduan zehar, eta nahikoa luzea den denbora-tarte baterako, balantzeak nulua izan behar du, planetaren bizigarritasun-baldintzak bermatzen dituena. Sartzen den eta irteten den energiaren arteko oreka horren existentziak esan nahi du Lurrak xurgatzen duen eguzki-erradiazioak (uhin laburrekoak) berdina izan behar duela, zuzenean islatzen den zatiaren batura gehi gure planetak igorritako Lur-erradiazioa (uhin luzeko erradiazio infragorria). Zenbaki biribiletan, atmosferaren goialdera 100 energia-unitate iristen badira (342 W/m2-ko eguzki-fluxu inzidentearen baliokideak), 50 unitate lur-azalak xurgatzen ditu, 20 aipatutako atmosferak, eta gainerako 30ak espaziora itzultzen dira, albedo planetarioa osatuz. Egungo klima-aldaketak sartzen denaren eta irteten denaren arteko balantza desorekatzen ari da, izan ere, berotegi-efektuko gasen kontzentrazioa atmosferan handitzen ari denez, ingurune atmosferikoak Lurreko erradiazio infragorri gehiago xurgatzen ari da, zati txikiago bat espaziora ihes egiten utziz. Horren ondorioa berotze globala da, gaur egun behatzen dena.