ไอโอโนสเฟียร์

บริเวณของบรรยากาศที่ขยายจากระดับความสูงประมาณ 60-80 ถึง 500-1000 กิโลเมตร ซึ่งอากาศแตกตัวเป็นไอออน โดยมีไอออนบวกและอิเล็กตรอนอิสระไหลผ่าน ทำให้มันมีพฤติกรรมเหมือนตัวนำไฟฟ้า ความหนาแน่นของไอออนสูงพอที่จะทำให้คลื่นวิทยุในช่วงความถี่หนึ่ง ๆ สะท้อนกลับภายในชั้นนี้ได้ มันยังก่อให้เกิดการรบกวนสัญญาณที่ดาวเทียมเทียมส่งมายังโลก ในละติจูดกลาง การแตกตัวเป็นไอออนในบริเวณบรรยากาศนี้ส่วนใหญ่เกิดจากการดูดกลืนแถบรังสีอัลตราไวโอเลตและรังสีเอกซ์บางช่วงของรังสีดวงอาทิตย์ ในขณะที่ในละติจูดสูง ส่วนใหญ่เกิดจากอนุภาคพลังงานสูงที่ลมสุริยะพัดพามา ซึ่งสนามแม่เหล็กโลกเบี่ยงเบนไปยังขั้วโลก ไอโอโนสเฟียร์มีการแบ่งออกเป็นสามชั้น ซึ่งรู้จักกันด้วยอักษรย่อ D, E และ F ชั้น D ปรากฏเฉพาะในเวลากลางวันและเป็นชั้นต่ำสุดในบรรดาทั้งหมด สามารถเริ่มปรากฏได้ตั้งแต่ระดับความสูงประมาณ 60 กิโลเมตร เหนือชั้นนั้นคือชั้น E และสูงขึ้นไปอีกคือชั้น F ซึ่งแบ่งออกเป็นสองชั้นย่อย (F₁ และ F₂) ที่มีความหนาแปรผันได้ ขึ้นอยู่กับว่าเป็นเวลากลางวันหรือกลางคืน ลักษณะหลักของแต่ละชั้นไอโอโนสเฟียร์ได้รับการอธิบายไว้อย่างละเอียดในรายการที่เกี่ยวข้องของพจนานุกรมนี้