ไซโคลนเขตร้อน

ดังที่ชื่อของมันบ่งบอก มันคือไซโคลนที่ก่อตัวขึ้นภายในเขตร้อน แม้ว่าชื่อนี้จะให้เฉพาะกับระบบไซโคลนที่พัฒนามากเพียงพอจนได้รับลักษณะเฉพาะที่แยกมันออกจากดีเปรสชันเขตร้อนและพายุโซนร้อน ระบบความกดอากาศต่ำทั้งคู่นั้นก็เป็นไซโคลนเช่นกัน แต่ยังไม่ถึงสถานะไซโคลนเขตร้อน เป็นเรื่องปกติมากที่จะใช้คำว่าเฮอริเคนเป็นคำพ้องความหมายกับไซโคลนเขตร้อน แต่ควรใช้ชื่อนี้เฉพาะกับไซโคลนที่ก่อตัวในแถบเขตร้อนของแอ่งแอตแลนติกและส่วนตะวันออกของมหาสมุทรแปซิฟิกเท่านั้น ไซโคลนที่ก่อตัวในแอ่งมหาสมุทรอื่น ๆ จะได้รับชื่อทั่วไปอื่น ๆ (ไต้ฝุ่น ไซโคลน) นอกเหนือจากคำท้องถิ่นบางคำ ไซโคลนเขตร้อนก่อตัวขึ้นเสมอเหนือน่านน้ำอุ่นที่ตั้งอยู่ระหว่างเขตร้อนทั้งสอง หรือเป็นครั้งคราวในเขตกึ่งเขตร้อน มันมีเส้นผ่านศูนย์กลางได้หลายร้อยกิโลเมตร ขนาดของมันแตกต่างกันอย่างมากในแต่ละลูก เมื่อมองจากดาวเทียม มันมีรูปทรงเกลียวอันเป็นลักษณะเฉพาะ โดยมีบริเวณศูนย์กลางปลอดเมฆ เรียกว่า "ตา" (eye) มีเส้นผ่านศูนย์กลางไม่กี่สิบกิโลเมตร ซึ่งความกดอากาศมีค่าต่ำที่สุด (ต่ำกว่า 900 hPa ในหลายกรณี) และลมอ่อน ตาถูกล้อมรอบด้วยวงแหวนแรกของเมฆคิวมูโลนิมบัสขนาดใหญ่ ก่อตัวเป็นกำแพงเมฆหนาซึ่งเกิดฝนตกหนักมาก วงแหวนแรกนั้นตามด้วยวงแหวนอื่น ๆ ซึ่งแยกจากกันด้วยช่องทางวงแหวนซ้อนศูนย์กลางที่มีลมพัดต่อเนื่องรุนแรงมาก กระโชกลมที่รุนแรงที่สุดพบได้ในส่วนนอกของกำแพงตา (eyewall) ตลอดบริเวณด้านนอกนั้นมีกิจกรรมฟ้าผ่าที่รุนแรง ขึ้นอยู่กับความรุนแรงของลมพัดต่อเนื่องที่ไซโคลนเขตร้อนก่อให้เกิด มันจะถูกกำหนดให้อยู่ในหนึ่งในห้าประเภทที่เป็นไปได้ สถานะเฮอริเคนจะบรรลุเมื่อความรุนแรงของลมเหล่านั้นเท่ากับหรือเกิน 119 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (มาตราซัฟเฟอร์-ซิมป์สัน)