वायुराशि
भौतिक गुणहरू लगभग एकनासका भएको हावाको विशाल आयतन, जसमा विचारिएको कुनै पनि क्षैतिज समतलमा तापक्रम र आर्द्रतामा ठूलो भिन्नता हुँदैन। वायुराशिहरूले धेरै मिलियन वर्ग किलोमिटर क्षेत्र ओगट्छन्, जसको क्षैतिज आयाम लगभग एक हजार किलोमिटर र मोटाइ 3 देखि 5 किलोमिटरको बीचमा हुन्छ। यिनको एकरूपता कुनै भूभाग (स्रोत क्षेत्र) माथि, जहाँ प्रतिचक्रवात टिकिरहन्छ, लामो समयसम्म स्थिर रहनुको परिणाम हो, जसले गर्दा हावाले क्रमशः आफ्नै विशेषता प्राप्त गर्छ। कुनै पनि वायुराशि पृथ्वीको सतहमा सर्दै र आफू उत्पन्न भएको स्रोत क्षेत्रबाट टाढा जाँदै गर्दा यसका गुणहरू परिवर्तन हुन्छन् र यो क्रमिक रूपमा आफ्नो मौलिक स्वभाव गुमाउँछ। वायुराशिको अवधारणा 1920 को दशकमा बर्गेन स्कुलका मौसमविद्हरूको कामबाट, विशेष गरी ध्रुवीय मोर्चा सिद्धान्तबाट, मौसमविज्ञानको शब्दावलीमा समावेश भयो। वायुराशिहरूलाई तिनको तापक्रम (आर्कटिक/अन्टार्कटिक, ध्रुवीय, उष्णकटिबन्धीय, विषुवतीय) र आर्द्रताको मात्रा (महाद्वीपीय वा समुद्री) अनुसार वर्गीकरण गरिन्छ, र प्रत्येकलाई दुई अक्षरको पहिचान सङ्केतले जनाइन्छ।