มวลอากาศ

ปริมาตรอากาศขนาดใหญ่ที่มีคุณสมบัติทางกายภาพเกือบเป็นเนื้อเดียวกัน โดยไม่มีความแตกต่างมากในอุณหภูมิและความชื้นบนระนาบแนวราบใด ๆ ที่พิจารณา มวลอากาศครอบคลุมพื้นที่หลายล้านตารางกิโลเมตร มีมิติแนวราบในระดับพันกิโลเมตรและความหนาระหว่าง 3 ถึง 5 กิโลเมตร ความเป็นเนื้อเดียวกันของมันเป็นผลจากระยะเวลาที่ยาวนานที่มันคงอยู่นิ่งเหนือภูมิภาคหนึ่ง (พื้นที่หรือภูมิภาคต้นกำเนิด) ซึ่งแอนติไซโคลนคงอยู่ต่อเนื่อง ทำให้อากาศค่อย ๆ ได้รับลักษณะเฉพาะของตัวเอง มวลอากาศใด ๆ เมื่อมันเคลื่อนที่ข้ามพื้นผิวโลกและเคลื่อนออกห่างจากภูมิภาคต้นกำเนิดที่มันถือกำเนิดขึ้น คุณสมบัติของมันจะถูกเปลี่ยนแปลง ประสบกับการเสื่อมสภาพ (denaturing) อย่างค่อยเป็นค่อยไป แนวคิดเรื่องมวลอากาศถูกผนวกเข้าสู่ศัพท์เฉพาะทางอุตุนิยมวิทยาในทศวรรษ 1920 ด้วยความช่วยเหลือของผลงานของนักอุตุนิยมวิทยาแห่งสำนักแบร์เกน (Bergen School) โดยเฉพาะอย่างยิ่งทฤษฎีแนวปะทะขั้วโลก มวลอากาศถูกจำแนกตามอุณหภูมิ (อาร์กติก/แอนตาร์กติก ขั้วโลก เขตร้อน ศูนย์สูตร) และปริมาณความชื้น (แบบภาคพื้นทวีปหรือทางทะเล) โดยแต่ละแบบแสดงด้วยรหัสระบุตัวอักษรสองตัว