လေထုအစု

ရေပြင်အလျားလိုက်တစ်ခုပေါ်တွင် အပူချိန်နှင့်စိုထိုင်းဆ ကွာခြားချက်ကြီးမားမှုမရှိဘဲ၊ ဓာတုနှင့်ရူပဗေဒဆိုင်ရာ ဂုဏ်သတ္တိများ အနီးစပ်ဆုံးတူညီသော ကျယ်ဝန်းသောလေထုအတိုင်းအတာဖြစ်သည်။ လေထုအစုများသည် စတုရန်းကီလိုမီတာသန်းပေါင်းများစွာ ကျယ်ဝန်းသောနေရာများကို လွှမ်းခြုံပြီး၊ အလျားလိုက်အတိုင်းအတာသည် ကီလိုမီတာတစ်ထောင်ခန့်ရှိကာ ထူထပ်မှုမှာ ကီလိုမီတာ ၃ မှ ၅ ကြားရှိသည်။ ၎င်းတို့၏ တစ်ညီတစ်ညွတ်မှုသည် anticyclone တစ်ခုတည်ရှိနေသော မြေဒေသတစ်ခု (အရင်းအမြစ်ဒေသ) အပေါ်တွင် ကြာရှည်စွာ ငြိမ်သက်နေခြင်း၏ ရလဒ်ဖြစ်ပြီး၊ ထိုအခြေအနေအောက်တွင် လေသည် ၎င်း၏ကိုယ်ပိုင်ဂုဏ်သတ္တိများကို တဖြည်းဖြည်း ရရှိလာသည်။ လေထုအစုတစ်ခုသည် ကမ္ဘာ့မျက်နှာပြင်ပေါ်ရွေ့လျားလာစဉ်၊ ၎င်းဖြစ်ပေါ်ရာ အရင်းအမြစ်ဒေသမှ ဝေးကွာသွားသည်နှင့်အမျှ ၎င်း၏ဂုဏ်သတ္တိများသည် တဖြည်းဖြည်းပြောင်းလဲကာ ရှင်းလင်းမှုလျော့နည်းသွားသည်။ လေထုအစု၏အယူအဆကို ၁၉၂၀ ပြည့်နှစ်များတွင် Bergen ကျောင်းသား မိုးလေဝသပညာရှင်များ၏ အလုပ်၊ အထူးသဖြင့် ပိုလာနယ်ဇောနတန်းသီအိုရီကြောင့် မိုးလေဝသဗန်းစကားထဲသို့ ထည့်သွင်းခဲ့သည်။ လေထုအစုများကို ၎င်းတို့၏ အပူချိန် (arctic/antarctic, polar, tropical, equatorial) နှင့် ၎င်းတို့၏ စိုထိုင်းဆပါဝင်မှု (တိုက်ကြီးတွင်း သို့မဟုတ် ပင်လယ်ရေ) အလိုက် ခွဲခြားထားပြီး၊ တစ်ခုစီကို အက္ခရာနှစ်လုံးဖြင့် ဖော်ပြသည်။