folerpa de neve

Baixo esta denominación xenérica podemos ter tanto cristais de xeo individuais como aglomerados deses cristais que, na súa caída a través do aire e sometidos a un continuo zarandeo, se soldan uns con outros, dando como resultado a tradicional folerpa de neve. As súas dimensións e esponxosidade son moi variables, en función de cales sexan as condicións ambientais durante a nevarada. Os cristaliños de xeo que forman as folerpas de neve fórmanse no interior de nubes frías, onde, nun primeiro momento, coexisten pingas de auga subfundida e minúsculos prismas de xeo microscópicos, de estrutura hexagonal, que actúan como embrións de xeo. A evaporación das pingas achega o vapor de auga necesario para que os cristais vaian medrando. Fanoo a través dun complexo proceso de ramificación, que varía en función de cal sexa a temperatura e o grao de saturación do vapor de auga que rodea os cristais. A súa forma final -placa, columna ou estrela- depende de como se combinen ese par de variables.