การกระเจิงแบบเรย์ลี

การกระเจิง (หรือการแพร่กระจาย) ในบรรยากาศของแสงหรือรังสีแม่เหล็กไฟฟ้าอื่นใด ที่เกิดขึ้นหลังจากกระทบกับโมเลกุลของอากาศหรืออนุภาคทรงกลมสมมาตรขนาดจิ๋วที่แขวนลอยอยู่ ซึ่งมีเส้นผ่านศูนย์กลางน้อยกว่าหนึ่งในสิบของความยาวคลื่นของรังสีตกกระทบ การกระเจิงนี้เป็นสาเหตุของสีฟ้าของท้องฟ้า ความเข้มของรังสีกระเจิงที่แผ่ออกมาจากบรรยากาศแปรผกผันกับความยาวคลื่นยกกำลังสี่ ตามที่กำหนดโดยกฎที่เสนอในปี ค.ศ. 1871 โดยนักฟิสิกส์และขุนนางชาวอังกฤษ จอห์น วิลเลียม สตรัตต์ (John William Strutt, 1842-1919) หรือที่รู้จักกันดีในนามลอร์ดเรย์ลี หากเราเห็นท้องฟ้าแจ่มใสเป็นสีฟ้าแทนที่จะเป็นสีแดงหรือสีอื่น ๆ ของสเปกตรัมที่มองเห็นได้ นั่นเป็นเพราะตามกฎนั้น สีที่มีความยาวคลื่นสั้นกว่า (ฟ้าและม่วง) กระเจิงรุนแรงกว่าสีที่มีความยาวคลื่นยาวกว่า (แดงและส้ม)