Rayleigh-verstrooiing

Atmosferische verstrooiing (of diffusie) van licht of enig ander elektromagnetische straling die optreedt na het treffen van luchtmoleculen of minuscule deeltjes van bolvormige symmetrie in suspensie, met diameters van minder dan een tiende van de golflengte van de invallende straling. Deze verstrooiing is verantwoordelijk voor de blauwe kleur van de hemel. De intensiteit van de diffuse straling die uit de atmosfeer uitstraalt is omgekeerd evenredig met de vierde macht van de golflengte, zoals vastgesteld door de wet voorgesteld in 1871 door de Britse natuurkundige en aristokraat John William Strutt (1842-1919), beter bekend als Lord Rayleigh. Als we de heldere hemel eerder blauw zien dan rood of andere kleuren van het zichtbare spectrum, komt dat omdat, volgens die wet, kleuren met kortere golflengten (blauw en paars) intenser verstrooien dan die met langere golflengten (rood en oranje).