Борансанҷ
Асбоби метеорологӣ, ки барои чен кардани миқдори боришот дар як ҷой дар давоми муддати муайян истифода мешавад. Асбобе, ки дар расадхонаҳои обуҳавошиносӣ истифода мешавад, аз ҷониби Созмони Умумиҷаҳонии Обуҳавошиносӣ (WMO) тасдиқ шудааст ва аз навъи Ҳелманн аст, ки ба шарафи обуҳавошиноси немис Густав Ю. Г. Ҳелманн (1854-1939), ихтироъкунандаи он (дар соли 1886) номгузорӣ шудааст. Аввалин зарфҳое, ки махсус барои ҷамъоварии оби борон ва сабти он сохта шуда буданд, дар Юнони қадим истифода мешуданд ва таърихи онҳо ба тақрибан 2500 сол мерасад. Зарфи нишонагузошташуда барои ҳамин мақсад инчунин дар Ҳиндустон тақрибан дар асри 4-уми пеш аз милод ҳуҷҷатгузорӣ шудааст. Банақшагирии корҳои кишоварзӣ омиле буд, ки ихтирои ин аввалин борансанҷҳоро ба вуҷуд овард, аз ҷумла борансанҷе, ки дар Корея, соли 1441, дар замони шоҳ Седжони Бузург (1418-1450) пайдо шуд. Он бо номи cheugugi маълум буда, аз зарфи оҳании андозаҳояш стандартӣ иборат буд, ки нусхаҳои дақиқи он сохта ва ба ҳар як ҳокими вилоят тақсим карда мешуданд, ки ин имкон медод, то дар тамоми ин кишвар сабтҳои боришот нигоҳ дошта шавад. Соли 1639 физики итолиёвӣ Бенедетто Кастеллӣ (1578-1643) - шогирди Галилей - зарфи оддии шишагии дараҷабандишуда сохт, ки барои ҷамъ кардани оби борон истифода мешуд ва инчунин вазифаҳои сабткунандаи борони дошт. Гарчанде ки ихтирои аввалин борансанҷ дар таърих (ҳамчун асбоби воқеан илмӣ) одатан ба меъмори англис Кристофер Рен (1632-1723) нисбат дода мешавад, ин шараф ба Кастеллӣ тааллуқ дорад, зеро он чизе, ки Рен - соли 1662 - ихтироъ кард, аввалин сабткунандаи борони бо зарфчаҳои чаппашаванда буд. Ин борансанҷе буд бо зарфчаҳои чаппашаванда, ки дорои системаи механикӣ буд ва ба қалами дорои сиёҳӣ имкон медод, ки дар рӯи қоғази дараҷабандишуда сабти пайвастаи борони борида-ро кашад. Танҳо дар охири асри 19 масъалаи бо боварӣ чен кардани боришот ҳал шуд, зеро борансанҷҳои гуногуне, ки то он замон тарроҳӣ шуда буданд, наметавонистанд тамоми мушкилоти бо чен кардани ин тағйирёбанда алоқамандро бартараф кунанд; пеш аз ҳама талафоти як қисми оби борида дар натиҷаи бухоршавӣ. Борансанҷи аз ҷониби Ҳелманн ихтирошуда озмоишҳои назорати сифатро бомуваффақият гузашт. Функсионалӣ он бо муқовимати он ба обуҳавои номусоид баробар аст. Аз берун асбоб як силиндри аз тунукаи руҳандуд аст, ки аз ду қисм иборат буда, яке болои дигаре ҷойгир мешавад. Қисми болоӣ кушода аст ва даҳони борансанҷро ташкил медиҳад. Дар борансанҷҳои аз ҷониби WMO тасдиқшуда масоҳати он 200 см2 аст. Аз ин сӯрох ба поён қиф меравад, ки оби борон, барф ё жола аз он мегузарад ва ба зарфе, ки дар дохили қисми поёнӣ ҷойгир аст, анҷом меёбад. Барои гузаронидани мушоҳида ду зарфи силиндрӣ аз ҳам ҷудо карда мешаванд, зарфи мазкур аз қисми поёнӣ гирифта мешавад ва - дар сурате ки дар муддати аз мушоҳидаи қаблӣ сипаришуда боришот буда бошад - оби ҷамъшуда ба силиндри андозагирии мувофиқ дараҷабандишуда рехта мешавад. Хондани он бевосита миллиметрҳои баландии қабати обро, ки боришот боқӣ гузоштааст, медиҳад, бо фарзи он ки он дар рӯи сатҳи обногузар паҳн шудааст ва бухоршавӣ вуҷуд надорад. Он миллиметрҳо ба литр бар метри мураббаъ баробаранд.