дождомер

Метеоролошки инструмент што се користи за мерење на количината врнежи паднати на едно место во даден временски период. Оној што се користи во метеоролошките опсерваториуми е одобрен од Светската метеоролошка организација (СМО) и е од типот на Хелман, именуван во чест на германскиот метеоролог Густав Ј. Г. Хелман (1854-1939), на кого му ја должиме неговата изработка (во 1886 година). Првите садови изградени ad hoc за собирање дождовна вода и водење евиденција за неа биле користени во Античка Грција и датираат од пред околу 2500 години. Означен сад што се користел за истата цел е документиран и во Индија околу 4 век пред нашата ера. Планирањето на земјоделските работи било она што го поттикнало изумот на овие први дождомери, како и оној што се појавил во Кореја, во 1441 година, во времето на кралот Сејонг Великиот (1418-1450). Познат како cheugugi, се состоел од железен сад, со стандардизирани димензии, од кој биле направени точни реплики и дистрибуирани до секој провинциски гувернер, што овозможило да се води евиденција на врнежите низ таа земја. Во 1639 година, италијанскиот физичар Бенедето Кастели (1578-1643) - ученик на Галилео - направил едноставен градуиран стаклен сад, користен за собирање дождовна вода, кој ги вршел и функциите на регистратор на дожд. Иако изумот на првиот дождомер во историјата (како вистински научен инструмент) обично му се припишува на англискиот архитект Кристофер Рен (1632-1723), таа чест му припаѓа на Кастели, бидејќи она што Рен го измислил - во 1662 година - бил првиот регистратор на дожд со преклопни садови. Тоа бил дождомер со преклопни садови што вклучувал механички систем, кој овозможувал перо со мастило да повлече, на градуирана хартија, непрекината евиденција на дождот што паднал. Дури кон крајот на 19 век проблемот на веродостојното мерење на врнежите бил решен, бидејќи различните дождомери дизајнирани до тој момент не успевале да ги надминат сите тешкотии што ги носи мерењето на таа променлива; главно загубата, преку испарување, на дел од врнежната вода. Дождомерот измислен од Хелман успешно ги помина тестовите за контрола на квалитетот. Неговата функционалност е споредлива со неговата отпорност на лошо време. Однадвор, инструментот е цилиндар од поцинкуван лим формиран од две парчиња што се вклопуваат, едно врз друго. Горното е отворено и го сочинува устието на дождомерот. Кај оние одобрени од СМО, неговата површина е 200 cm2. Од тој отвор надолу се протега инка, низ која минува водата од дождот, снегот или градот, завршувајќи во сад сместен во долното парче. За да се изврши набљудувањето, двата цилиндрични садови се одвојуваат, споменатиот сад се вади од долниот и - во случај да имало врнежи во времето поминато од претходното набљудување - собраната вода се истура во соодветно градуирана мерна чаша. Нејзиното читање директно ги дава милиметрите височина на водениот филм што го оставиле врнежите, под претпоставка дека е распределен врз непропустлива површина и дека нема испарување. Тие милиметри се еквивалентни на литри по квадратен метар.