deszczomierz
Przyrząd meteorologiczny używany do pomiaru ilości opadów spadłych w danym miejscu w danym okresie czasu. Ten stosowany w obserwatoriach pogodowych jest zatwierdzony przez Światową Organizację Meteorologiczną (WMO) i jest typu Hellmanna, nazwany tak na cześć niemieckiego meteorologa Gustava J. G. Hellmanna (1854-1939), któremu zawdzięczamy jego wynalezienie (w roku 1886). Pierwsze pojemniki zbudowane ad hoc do wychwytywania wody deszczowej i prowadzenia jej rejestru były używane w Starożytnej Grecji i sięgają około 2500 lat. Oznakowane naczynie używane do tego samego celu jest również udokumentowane w Indiach około IV wieku p.n.e. Planowanie zadań rolniczych było tym, co napędzało wynalezienie tych wczesnych deszczomierzy, podobnie jak ten, który pojawił się w Korei w 1441 r. za czasów króla Sejonga Wielkiego (1418-1450). Znany jako cheugugi, składał się z żelaznego pojemnika o standaryzowanych wymiarach, z którego wykonano dokładne repliki i rozdano każdemu gubernatorowi prowincji, co pozwoliło na prowadzenie rejestrów opadów w całym tym kraju. W 1639 r. włoski fizyk Benedetto Castelli (1578-1463) - uczeń Galileusza - wykonał proste stopniowane naczynie szklane używane do wychwytywania wody deszczowej, które służyło również funkcjom rejestratora deszczu. Chociaż wynalezienie pierwszego deszczomierza w historii (jako właściwie naukowego instrumentu) jest zazwyczaj przypisywane angielskiemu architektowi Christopherowi Wrenowi (1632-1723), cześć ta należy się Castelliemu, ponieważ to, co Wren wynalazł - w 1662 r. -, było pierwszym deszczomierzem korytkowym (rejestrującym). Był to deszczomierz z wywracanymi korytkami, który zawierał układ mechaniczny pozwalający pióru z atramentem kreślić na stopniowanym papierze ciągły zapis spadłego deszczu. Dopiero pod koniec XIX wieku problem niezawodnego pomiaru opadów został rozwiązany, ponieważ różne deszczomierze zaprojektowane do tego momentu nie zdołały pokonać wszystkich trudności związanych z pomiarem tej zmiennej; głównie utraty poprzez parowanie części wody opadowej. Deszczomierz wynaleziony przez Hellmanna pomyślnie przeszedł testy kontroli jakości. Jego funkcjonalności dorównuje jego odporność na niekorzystne warunki pogodowe. Zewnętrznie instrument jest cylindrem z blachy ocynkowanej utworzonym z dwóch części, które pasują do siebie, jednej na drugiej. Górna jest otwarta i stanowi wlot deszczomierza. W tych zatwierdzonych przez WMO jej powierzchnia wynosi 200 cm2. Od tego otworu w dół biegnie lej, przez który przechodzi woda z deszczu, śniegu czy gradu, kończąc w pojemniku umieszczonym wewnątrz dolnej części. Aby przeprowadzić obserwację, dwa cylindryczne naczynia są rozdzielane, wspomniany pojemnik jest wyjmowany z dolnego i - w przypadku, gdy wystąpił opad w czasie, który upłynął od poprzedniej obserwacji - zebrana woda jest przelewana do odpowiednio stopniowanego cylindra pomiarowego. Jego odczyt bezpośrednio podaje milimetry wysokości błony wodnej, którą pozostawił opad, przy założeniu, że jest ona rozłożona na nieprzepuszczalnej powierzchni i że nie ma parowania. Te milimetry są odpowiednikiem litrów na metr kwadratowy.