Тағйирёбии иқлим

Маънои маъмултарини ин ибора ба тағйироте дахл дорад, ки дар иқлими Замин рух дода истодаанд ва асосан натиҷаи фаъолияти инсон мебошанд, ки бо партоби газҳои гулхонаӣ ба атмосфера алоқаманд аст; ин газҳо аз сӯзонидани оммавии сӯзишвории канданиҳои фоиданоки ёфтшаванда ҳосил мешаванд. Гармшавии мушоҳидашудаи глобалӣ равшантарин зуҳури тағйирёбии иқлими кунунӣ (ба таври зимнӣ антропогенӣ) мебошад. Дар маънои васеътар, ин истилоҳ ба ҳама гуна шакли ноустувории иқлимӣ, сарфи назар аз сабабҳои физикии он, дахл дорад. Бо назардошти он ки иқлими Замин табиатан тағйирпазир аст, вақте ки дар доираи тағйирпазирии табиии он (дар давраҳои кофӣ дароз) тамоюлҳои аз ҷиҳати оморӣ назаррас мушоҳида мешаванд, метавон дуруст дар бораи тағйирёбии иқлим сухан гуфт. Дар тӯли таърихи Замин чунин тағйиротҳои зиёд рух додаанд, ки аломат ва андозаашон гуногун буданд, аммо хоси тағйирёбии кунунӣ дар он аст, ки онро танҳо ба сабабҳои табиӣ нисбат додан мумкин нест.