ουράνιο τόξο

Αυτό είναι, αναμφίβολα, το πιο γνωστό και εντυπωσιακό οπτικό φαινόμενο από όλα όσα συμβαίνουν στην ατμόσφαιρα. Το όνομα του φαινομένου αναφέρεται στη θεά Ίριδα, η οποία θεωρούνταν στην Αρχαία Ελλάδα ως αγγελιαφόρος των θεών. Οι πηγαινοέλα της μεταξύ του Ολύμπου -της κατοικίας των θεών- και του επίγειου κόσμου -όπου ζούμε εμείς οι άνθρωποι- αντικατοπτρίζεται καλά στο ουράνιο τόξο και στη φαινομενική του σύνδεση μεταξύ ουρανού και γης. Μπορούμε να το ορίσουμε ως μια μεγάλη, ημικυκλική φωτεινή ζώνη, ή ένα τμήμα της, που σχηματίζεται από ένα σύνολο ομόκεντρων τόξων, επικαλυπτόμενων μεταξύ τους, τα οποία εμφανίζουν τα χρώματα του ορατού φάσματος του φωτός. Το κόκκινο εμφανίζεται στο επάνω άκρο του ουράνιου τόξου και το βιολετί στο κάτω. Αυτή η περιγραφή αντιστοιχεί σε εκείνη του πρωτεύοντος ή κύριου ουράνιου τόξου, αλλά, ενίοτε, μπορούν επίσης να παρατηρηθούν το δευτερεύον ουράνιο τόξο και τα υπεράριθμα τόξα. Η εμφάνιση όλων αυτών οφείλεται στα φαινόμενα διάθλασης, ανάκλασης, περίθλασης και συμβολής του φωτός καθώς διέρχεται μέσα από μια κουρτίνα σταγόνων βροχής φωτισμένων από τον ήλιο ή τη σελήνη. Αν και είναι σύνηθες να αναφερόμαστε στα επτά χρώματα του ουράνιου τόξου, στην πραγματικότητα η πολύχρωμη ζώνη σχηματίζεται από ένα συνεχές, οπότε αυτή η διαίρεση είναι αυθαίρετη.