температура
Физичка големина што, применета на воздухот и како прва апроксимација, можеме да ја дефинираме како степен на возбудување на молекулите на гасовите што го сочинуваат, така што колку е потопол воздухот, толку е поголема подвижноста на неговите молекули и, следствено, толку е повисока неговата температура. Со студот се случува спротивното; молекуларното возбудување е помало. Горната дефиниција - заснована на кинетичката теорија на гасовите - е применлива само на идеален гас, а воздухот можеме да го сметаме за таков само под одредени претпоставки, па затоа, строго кажано, посоодветно е температурата да се дефинира како физичка големина на два системи или тела во меѓусебен допир (воздухот и термометарот, во случајот), чија еднаквост на вредностите гарантира термичка рамнотежа меѓу нив. Температурата на воздухот се добива директно од читањето на термометар изложен на тој елемент во метеоролошка колиба, што ја гарантира валидноста на податоците, бидејќи со таков начин на работа се избегнува несакано прегревање што би можело да го искриви мерењето. Во Меѓународниот систем на единици, температурата се изразува во келвини (K), иако во Метеорологијата вообичаено се користи стоградусната скала, чија единица е степенот Целзиусов (°C). Во САД скалата на температурата Фаренхајт (°F) продолжува да се користи меѓу населението, откако излегла од употреба во останатите англоговорни земји.