ტემპერატურა
ფიზიკური სიდიდე, რომელიც ჰაერზე გამოყენებისას და პირველი მიახლოებით შეგვიძლია განვსაზღვროთ, როგორც მისი შემადგენელი გაზების მოლეკულების აგზნების ხარისხი, ისე რომ რაც უფრო ცხელია ჰაერი, მით მეტია მისი მოლეკულების მობილურობა და, შესაბამისად, მით მაღალია მისი ტემპერატურა. სიცივისას საპირისპირო ხდება, მოლეკულური აგზნება უფრო დაბალია. ზემოთ მოცემული განმარტება, რომელიც გაზების კინეტიკურ თეორიას ეფუძნება, მხოლოდ იდეალურ გაზზე გამოიყენება, ჰაერს კი ასეთად მხოლოდ გარკვეული დაშვებებით შეგვიძლია მივიჩნიოთ, ამიტომ, მკაცრად რომ ვთქვათ, უფრო მართებულია ტემპერატურის განსაზღვრა როგორც ერთმანეთთან კონტაქტში მყოფი ორი სისტემის ან სხეულის ფიზიკური სიდიდისა (ჰაერი და თერმომეტრი, განსახილველ შემთხვევაში), რომელთა მნიშვნელობების ტოლობა მათ შორის თერმულ წონასწორობას უზრუნველყოფს. ჰაერის ტემპერატურა უშუალოდ მიიღება იმ თერმომეტრის ჩვენებიდან, რომელიც ამ ელემენტს მეტეოროლოგიურ ჯიხურში ექვემდებარება, რაც მონაცემთა სისწორეს უზრუნველყოფს, ვინაიდან ამგვარად მოქმედებისას თავიდან ვიცილებთ არასასურველ გადახურებას, რომელმაც გაზომვა შეიძლება დაამახინჯოს. საერთაშორისო ერთეულთა სისტემაში ტემპერატურა გამოისახება კელვინის გრადუსებში (K), თუმცა მეტეოროლოგიაში ჩვეულებრივ გამოიყენება ცენტიგრადული სკალა, რომლის ერთეულია ცელსიუსის გრადუსი (°C). აშშ-ში მოსახლეობაში ფარენჰაიტის ტემპერატურული სკალა (°F) კვლავ გამოიყენება, ინგლისურენოვან დანარჩენ ქვეყნებში კი ის გამოყენებიდან გავიდა.