အပူချိန်

လေထုအား အသုံးချသော ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာပမာဏတစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ ပထမအဆင့် နှိုင်းယှဉ်ချက်တစ်ခုအနေဖြင့် ၎င်းကို ၎င်းဖွဲ့စည်းသောဓာတ်ငွေ့များ၏ မော်လီကျူးလှုပ်ရှားမှုဒီဂရီအဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်ပါသည်၊ ထို့ကြောင့် လေပူလေလေ၊ ၎င်း၏မော်လီကျူးများ၏ လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်းပိုများလေလေဖြစ်ပြီး၊ ရလဒ်အဖြစ် ၎င်း၏အပူချိန် မြင့်လေလေဖြစ်သည်။ အအေးနှင့်ဆိုလျှင် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သည်၊ မော်လီကျူးလှုပ်ရှားမှု ပိုနည်းသည်။ အထက်ဖော်ပြပါ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက် - ဓာတ်ငွေ့၏ ကီနက်တစ်သီအိုရီအပေါ်အခြေခံသည် - သည် စံပြဓာတ်ငွေ့တစ်ခုအတွက်သာ သက်ဆိုင်ပြီး၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် လေကို အချို့သောယူဆချက်များအောက်တွင်သာ ထိုသို့သတ်မှတ်နိုင်သောကြောင့်၊ တင်းကျပ်စွာပြောရလျှင် အပူချိန်ကို ထိစပ်နေသောစနစ်နှစ်ခု သို့မဟုတ် ကိုယ်ခန္ဓာနှစ်ခု (ဤကိစ္စတွင် လေနှင့် အပူတိုင်းကိရိယာ) ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာပမာဏအဖြစ် သတ်မှတ်ခြင်းက ပို၍သင့်လျော်ပြီး၊ ၎င်းတို့တန်ဖိုးတူညီမှုသည် ၎င်းတို့အကြား အပူဒေါင်လိုက်ညီမျှမှု (thermal equilibrium) ကို အာမခံသည်။ လေအပူချိန်ကို မိုးလေဝသကာဗီနက်တစ်ခုအတွင်း ထိုဒြပ်စင်နှင့်ထိတွေ့နေသော အပူတိုင်းကိရိယာ၏ တိုင်းတာချက်မှ တိုက်ရိုက်ရရှိသည်၊ ၎င်းသည် ဒေတာ၏တရားဝင်မှုကို အာမခံသည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤသို့ဆောင်ရွက်ခြင်းဖြင့် တိုင်းတာမှုကို ပုံပျက်စေနိုင်သည့် မလိုလားအပ်သောအလွန်အကျွံပူနွေးမှုကို ရှောင်ရှားနိုင်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ နိုင်ငံတကာယူနစ်စနစ်တွင် အပူချိန်ကို ကယ်လ်ဗင်ဒီဂရီ (K) ဖြင့် ဖော်ပြသော်လည်း၊ မိုးလေဝသပညာတွင် ဆယ်ဂရိတ်စကေးကို အလေ့ကျအသုံးပြုပြီး၊ ၎င်း၏ယူနစ်မှာ ဒီဂရီစင်တီဂရိတ် (°C) ဖြစ်သည်။ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုတွင် ဖာရင်ဟိုက်အပူချိန်စကေး (°F) ကို လူထုအတွင်း ဆက်လက်အသုံးပြုနေဆဲဖြစ်ပြီး၊ အင်္ဂလိပ်စကားပြောနိုင်ငံ အခြားများတွင်မူ အသုံးမပြုတော့ပါ။