Heliograp / Tagatala ng Sikat ng Araw

Isang instrumentong meteorolohikal, kilala rin bilang heliophanograph, na nagpapahintulot na makakuha ng isang pang-araw-araw na tala ng mga agwat ng oras kung kailan ang radiasyong solar ay tumatama nang direkta o, kung hindi man, umaabot sa ibabaw ng Daigdig nang may sapat na intensidad upang makagawa ng malinaw na anino. Ang huling sitwasyong ito ay nagaganap kapag may manipis na patong ng mataas na ulap sa kalangitan. Ang heliograp na pinakakaraniwang ginagamit sa mga obserbatoryong panahon ay ang tinatawag na uring Campbell-Stokes; pinangalanan bilang parangal kina John Francis Campbell (1822-1885), na siyang nag-imbento nito noong 1853, at George Gabriel Stokes (1819-1903), na siyang nagpahusay dito noong 1879. Ang pangunahing elemento nito ay isang solidong bola ng salamin, 96 mm ang diyametro, na nakakabit sa isang metal na suporta na may hugis-kalotang bilog, kung saan inilalagay, na naipit sa pagitan ng dalawang guhit, ang isang graduadong strip ng karton na naka-print ng mga oras. Ang bola ay kumikilos bilang isang converging lens, anuman ang direksyon kung saan tumatama ang sikat ng araw. Kapag lumitaw ang araw sa abot-tanaw, tumatama ang liwanag sa bola at pinagtutuunan nito ang mga sinag sa isang punto ng strip, na siyang nagpapasunog dito. Habang tumataas ang araw, nagbabago ang punto ng convergence, na bumubuo ng isang sunog na bakas sa strip, na naaantala lamang sa oras na natatakpan ang araw ng mga ulap. May tatlong iba't ibang posisyon kung saan maaaring i-fix ang strip ng karton, gayundin ang tatlong iba't ibang modelo ng strip (isang tuwid, isang maikling kurbado, at isang mahabang kurbado), dahil depende sa panahon ng taon, umaabot ang araw sa mas mataas o mas mababang antas sa abot-tanaw, nagbabago rin ang inklinasyon ng daan nito kaugnay ng lupa. Bawat araw ay may inilalagay na strip sa heliograp, kung saan itinatala ang mga oras ng sikat ng araw.