Гелиограф / нарны гэрэл бүртгэгч

Гелиофаноград гэж бас нэрлэгддэг цаг уурын багаж бөгөөд нарны цацраг шууд тусах, эсвэл тод хил хязгаартай сүүдэр үүсгэхэд хүрэлцэхүйц эрчимтэйгээр дэлхийн гадаргад хүрэх хугацааны завсруудын өдөр тутмын бүртгэлийг гаргах боломж олгодог. Сүүлийн нөхцөл нь тэнгэрт өндөр түвшний нимгэн үүлэн давхарга байх үед тохиолддог. Цаг уурын ажиглалтын станцуудад хамгийн их хэрэглэгддэг гелиограф нь Кэмпбелл-Стокс төрлийнх бөгөөд 1853 онд үүнийг зохион бүтээсэн Жон Фрэнсис Кэмпбелл (1822-1885) болон 1879 онд боловсронгуй болгосон Жорж Габриэль Стокс (1819-1903) нарын нэрэмжит юм. Гол хэсэг нь 96 мм диаметртэй шилэн бөмбөлөг бөгөөд бөмбөрцөг сегмент хэлбэртэй металл тулгуур дээр суулгагдсан ба тэр тулгуурт хоёр ховилын хооронд цагийн тэмдэгтэй, хуваарьтай картон туузыг шигтгэн байрлуулдаг. Бөмбөлөг нь нарны гэрэл аль чиглэлээс тусаж байгаагаас үл хамааран цуглуулагч линз шиг үйлчилнэ. Нар тэнгэрийн хаяанаас гарч ирэхэд гэрэл бөмбөлөгт тусч, туяаг картон дээрх нэг цэгт төвлөрүүлж түүнийг шатаана. Нар дээшлэх тусам нийлэх цэг шилжиж, туузан дээр нарыг үүл халхалсан хугацаанд л тасалддаг түлэгдсэн мөр үүснэ. Картон туузыг бэхлэх гурван өөр байрлал, түүнчлэн гурван өөр загварын туузнууд (шулуун, богино нумарсан, урт нумарсан) байдаг бөгөөд учир нь жилийн цагаас хамаарч нар тэнгэрийн хаяанаас дээш их эсвэл бага өндөрт хүрч, мөн түүний замын газартай харьцах налуу өөрчлөгддөг. Өдөр бүр гелиографт нэг туузыг байрлуулах бөгөөд түүн дээр нарны гэрэлтсэн цагууд бүртгэгдэнэ.

Холбогдох нэр томьёо: Инсоляци