mapa górna (wysokościowa)

W żargonie meteorologicznym nazwa nadana dowolnej mapie pokazującej informacje meteorologiczne na danym poziomie atmosferycznym, nad poziomem morza. Powszechne jest również odwoływanie się do niej jako do mapy poziomicowej (izohips), ponieważ te izoliny są na niej wykreślane. Razem tworzą ukształtowanie terenu danej powierzchni ciśnienia. Każda poziomica (izohipsa) jest linią poziomicową wspomnianej powierzchni izobarycznej. Mapy górne są rutynowo produkowane dla standardowych poziomów 850, 700, 500, 300, 200 i 100 hPa. Ściśle rzecz biorąc, powinny być nazywane mapami wysokościowymi, ponieważ pokazują nam wysokości (wyrażone w metrach geopotencjalnych), na których te poziomy ciśnienia są zlokalizowane. Zarówno na tych mapach, jak i na mapach powierzchniowych sytuacja synoptyczna jest wyraźnie odzwierciedlona, ze wszystkimi graczami sceny meteorologicznej zaangażowanymi: antycyklonami, depresjami, kroplami zimnego powietrza, zatokami, klinami… Mapy górne ściśle rzecz biorąc to te znane jako 'topografie względne'. Na nich, biorąc jako podstawowy poziom referencyjny powierzchnię izobaryczną najbliższą poziomowi morza (zazwyczaj 1000 hPa), rysowane są poziomice (izohipsy) pokazujące grubości osiągane przez niektóre standardowe poziomy ciśnienia. Na przykład na topografii względnej 500 hPa zmiana tych grubości reprezentuje zmianę wysokości experienced przez ten standardowy poziom względem powierzchni 1000 hPa.