χάρτης ανωτέρας ατμόσφαιρας

Στη μετεωρολογική ορολογία, το όνομα που δίνεται σε οποιονδήποτε χάρτη που δείχνει μετεωρολογικές πληροφορίες σε ένα δεδομένο ατμοσφαιρικό επίπεδο, πάνω από τη στάθμη της θάλασσας. Είναι επίσης σύνηθες να αναφέρεται ως χάρτης περιγράμματος (ισοϋψών), αφού αυτές οι ισογραμμές σχεδιάζονται πάνω του. Μαζί συνθέτουν την τοπογραφία μιας δεδομένης επιφάνειας πίεσης. Κάθε γραμμή περιγράμματος (ισοϋψής) είναι μια καμπύλη επιπέδου της προαναφερθείσας ισοβαρικής επιφάνειας. Οι χάρτες ανωτέρας ατμόσφαιρας παράγονται τακτικά για τα τυπικά επίπεδα των 850, 700, 500, 300, 200 και 100 hPa. Αυστηρά μιλώντας, θα έπρεπε να αναφέρονται ως χάρτες υψομέτρου, αφού μας δείχνουν τα υψόμετρα (εκφρασμένα σε γεωδυναμικά μέτρα) στα οποία βρίσκονται αυτά τα επίπεδα πίεσης. Τόσο σε αυτούς τους χάρτες όσο και στους χάρτες επιφανείας, η συνοπτική κατάσταση αντικατοπτρίζεται καθαρά, με όλους τους πρωταγωνιστές της μετεωρολογικής σκηνής να εμπλέκονται: αντικυκλώνες, υφέσεις, αποκομμένες υφέσεις (cut-off lows), τάφροι, ράχες… Οι χάρτες ανωτέρας ατμόσφαιρας, με την αυστηρή έννοια του όρου, είναι αυτό που είναι γνωστό ως «σχετικές τοπογραφίες». Σε αυτούς, λαμβάνοντας ως βασικό επίπεδο αναφοράς την ισοβαρική επιφάνεια πλησιέστερη στη στάθμη της θάλασσας (συνήθως τα 1000 hPa), σχεδιάζονται γραμμές περιγράμματος (ισοϋψείς) που δείχνουν τα πάχη που φτάνουν ορισμένα τυπικά επίπεδα πίεσης. Για παράδειγμα, σε μια σχετική τοπογραφία των 500 hPa, η μεταβολή αυτών των παχών αντιπροσωπεύει τη μεταβολή στο ύψος που βιώνει αυτό το τυπικό επίπεδο σε σχέση με την επιφάνεια των 1000 hPa.