แผนที่ระดับบน

ในศัพท์เฉพาะทางอุตุนิยมวิทยา ชื่อที่ใช้เรียกแผนที่ใด ๆ ที่แสดงข้อมูลทางอุตุนิยมวิทยาที่ระดับบรรยากาศหนึ่ง ๆ เหนือระดับน้ำทะเล ยังมักถูกเรียกว่าแผนที่เส้นชั้น (isohypse) เนื่องจากเส้นไอโซไลน์เหล่านี้ถูกลากไว้บนแผนที่นั้น เมื่อรวมกันแล้วจะประกอบเป็นภูมิประเทศของพื้นผิวความกดอากาศหนึ่ง ๆ แต่ละเส้นชั้น (isohypse) คือเส้นระดับของพื้นผิวความกดอากาศเท่าดังกล่าว แผนที่ระดับบนถูกผลิตขึ้นเป็นประจำสำหรับระดับมาตรฐานที่ 850, 700, 500, 300, 200 และ 100 hPa กล่าวอย่างเคร่งครัดแล้ว ควรเรียกว่าแผนที่ระดับความสูง เนื่องจากมันแสดงระดับความสูง (แสดงเป็นเมตรศักย์ธรณี) ที่ระดับความกดอากาศเหล่านั้นตั้งอยู่ ทั้งบนแผนที่เหล่านี้และแผนที่พื้นผิว สถานการณ์ซินอปติกสะท้อนออกมาอย่างชัดเจน โดยมีองค์ประกอบทั้งหมดของฉากอุตุนิยมวิทยาปรากฏอยู่ ได้แก่ แอนติไซโคลน ดีเปรสชัน โลว์ตัดขาด (cut-off lows) ร่องความกดอากาศต่ำ สันความกดอากาศสูง... แผนที่ระดับบนอย่างแท้จริงคือสิ่งที่เรียกว่า 'ภูมิประเทศสัมพัทธ์' (relative topographies) บนแผนที่เหล่านี้ โดยใช้พื้นผิวความกดอากาศเท่าที่ใกล้ระดับน้ำทะเลที่สุดเป็นระดับอ้างอิงฐาน (โดยทั่วไปคือ 1000 hPa) จะมีการลากเส้นชั้นแสดงความหนาที่ระดับความกดอากาศมาตรฐานบางระดับไปถึง ตัวอย่างเช่น บนภูมิประเทศสัมพัทธ์ 500 hPa ความแปรผันของความหนาเหล่านั้นแสดงถึงความแปรผันของความสูงที่ระดับมาตรฐานนั้นประสบเมื่อเทียบกับพื้นผิว 1000 hPa