sëmundja e lartësisë

Shqetësim i shkaktuar nga mungesa e oksigjenit që ndihet në malet e larta, për shkak të rrallimit progresiv të ajrit ndërsa fitohet lartësi. Simptoma kryesore e këtij çrregullimi është ndjenja e mungesës së frymës dhe rritja e ritmit të zemrës, që mund të shoqërohet me të përziera, të vjella dhe dhimbje koke të fortë. Sëmundja e lartësisë mund të çojë në një problem serioz shëndetësor - si edema pulmonare - nëse arrihen lartësi të mëdha shpejt, pa kohë të mjaftueshme për përshtatje. Fillon të shfaqet mbi 2500 m lartësi, megjithëse shumica e njerëzve përshtaten lehtë me hipoksinë deri në kufirin e 3000 m. Që andej e lart, metabolizmi fillon të tregojë efektet e mungesës së oksigjenit, gjë që kërkon një periudhë të përshtatshme aklimatizimi për të mundur të vazhdohet ngjitja. Sëmundja e lartësisë njihet edhe si sëmundja e malit, si dhe AMS (acute mountain sickness) në zhargonin mjekësor.

Terma të lidhur: hipoksi