νόσος των υψομέτρων

Δυσφορία που προκαλείται από την έλλειψη οξυγόνου, την οποία αισθάνεται κανείς στα ψηλά βουνά, λόγω της προοδευτικής αραίωσης του αέρα καθώς αυξάνεται το υψόμετρο. Το κύριο σύμπτωμα αυτής της διαταραχής είναι το αίσθημα δύσπνοιας και η αυξημένη καρδιακή συχνότητα, που μπορεί να συνοδεύεται από ναυτία, εμετό και έντονο πονοκέφαλο. Η νόσος των υψομέτρων μπορεί να οδηγήσει σε σοβαρό πρόβλημα υγείας -όπως το πνευμονικό οίδημα- εάν το μεγάλο υψόμετρο επιτευχθεί γρήγορα, χωρίς επαρκή χρόνο για προσαρμογή. Αρχίζει να εκδηλώνεται πάνω από τα 2500 m υψόμετρο, αν και οι περισσότεροι άνθρωποι προσαρμόζονται εύκολα στην υποξία μέχρι το όριο των 3000 m. Από εκεί και πάνω, ο μεταβολισμός αρχίζει να δείχνει τις επιπτώσεις της έλλειψης οξυγόνου, κάτι που απαιτεί κατάλληλη περίοδο εγκλιματισμού για να μπορέσει κανείς να συνεχίσει την ανάβαση. Η νόσος των υψομέτρων είναι επίσης γνωστή ως ορεινή νόσος, καθώς και ως AMS (acute mountain sickness) στην ιατρική ορολογία.