miejska wyspa ciepła

Nazwa nadana dobrze zbadanemu efektowi w klimatologii miejskiej, który opisuje ogrzewanie, któremu poddawane jest powietrze pokrywające duże miasto. Asfalt i beton ulic, beton i materiały ogniotrwałe, z których wykonane są budynki, promieniują znaczną ilość energii podczerwonej do środowiska miejskiego, ogrzewając powietrze. Wynikiem jest powstanie rodzaju gazowej kopuły, której temperatura jest wyższa niż temperatura powietrza na peryferiach. Gazy ze spalania pojazdów i kominów również przyczyniają się do wyspy ciepła, której zasięg i wielkość różnią się w zależności od różnych czynników, takich jak sytuacja meteorologiczna, pora roku (mniej lub bardziej zimne środowisko) oraz cechy układu miejskiego. Podczas gdy w ciągu dnia różnice temperatur między centrum miasta a jego otoczeniem rzadko przekraczają 3°C, w nocy wyspa ciepła jest znacznie bardziej wyraźna i różnice do 10°C mogą wystąpić w niektórych przypadkach. Obecność zanieczyszczeń jest kolejną cechą wyspy ciepła z powodu emisji szkodliwych gazów i cząstek, głównie z ruchu ulicznego i ogrzewania. W zimowych sytuacjach wyraźnej stabilności atmosferycznej, z inwersją termiczną obecną nad miastem, słaba wentylacja przyczynia się do stopniowego wzrostu stężenia tych zanieczyszczeń, co jest szkodliwe dla zdrowia obywateli. Badanie miejskich wysp ciepła jest jedną z głównych dziedzin badań w klimatologii miejskiej.