ქალაქის სითბური კუნძული
სახელწოდება, რომელიც ურბანული კლიმატოლოგიის კარგად შესწავლილ ეფექტს ეწოდება და აღწერს დიდი ქალაქის დამფარავი ჰაერის გათბობას. ქუჩების ასფალტი და ბეტონი, შენობების აგებისთვის გამოყენებული ბეტონი და ცეცხლგამძლე მასალები ურბანულ გარემოში ინფრაწითელი ენერგიის მნიშვნელოვან რაოდენობას ასხივებენ და ჰაერს ათბობენ. შედეგად წარმოიქმნება ერთგვარი აირისებრი გუმბათი, რომლის ტემპერატურა გარეუბნების ჰაერის ტემპერატურაზე მაღალია. სითბური კუნძულის წარმოქმნას ხელს უწყობს ასევე ავტომობილების ძრავებისა და საკვამურების აირები; მისი მასშტაბი და სიდიდე სხვადასხვა ფაქტორზეა დამოკიდებული, როგორიცაა მეტეოროლოგიური სიტუაცია, წლის დრო (მეტ-ნაკლებად ცივი გარემო) და ქალაქის განაშენიანების მახასიათებლები. მაშინ, როცა დღის განმავლობაში ტემპერატურათა სხვაობა ქალაქის ცენტრსა და მის შემოგარენს შორის იშვიათად აღემატება 3°C-ს, ღამით სითბური კუნძული გაცილებით გამოკვეთილია და ზოგ შემთხვევაში სხვაობა 10°C-მდეც შეიძლება მივიდეს. დამაბინძურებლების არსებობა სითბური კუნძულის კიდევ ერთი დამახასიათებელი ნიშანია, რაც მავნე აირებისა და ნაწილაკების, ძირითადად ტრანსპორტიდან და გათბობიდან, გამოყოფით არის გამოწვეული. ატმოსფეროს გამოკვეთილი სტაბილურობის ზამთრის სიტუაციებში, როცა ქალაქის ზემოთ ტემპერატურული ინვერსიაა, ცუდი ვენტილაცია ამ დამაბინძურებლების კონცენტრაციის თანდათანობით ზრდას უწყობს ხელს, რაც მოქალაქეების ჯანმრთელობისთვის მავნებელია. ქალაქის სითბური კუნძულების შესწავლა ურბანული კლიმატოლოგიის ერთ-ერთი ძირითადი კვლევითი სფეროა.