Метеорология
Илме, ки масъули омӯзиши метеорҳо аст ва пеш аз ҳама ба пешгӯии обу ҳаво равона шудааст. Он аз омӯзиши физикӣ, химиявӣ ва динамикии падидаҳои гуногуни атмосферӣ то мушоҳидаи дақиқи ҳар чизе, ки дар атмосфера рӯй медиҳад, омӯзиши таъсири мутақобилаи муҳити атмосферӣ бо дигар ҷузъҳои системаи иқлимӣ ва таҳияи моделҳои консептуалӣ ва математикиро фаро мегирад, ки охирин барои пешгӯии таҳаввулоти ояндаи он пешбинӣ шудаанд. Хати ҷудокунандаи байни Метеорология ва Иқлимшиносӣ норавшан аст ва вазифаҳое, ки ҳар ду фанни илмӣ ҳал мекунанд, қисман ба ҳам мепайванданд. Решаи этимологии истилоҳ ба Юнони Қадим бармегардад, ки дар он калимаи (meteoros), истифода шудан гирифт ва решаи калимаро ташкил медиҳад, гарчанде ки бо маънои васеътар аз имрӯза, зеро ҳар гуна падидаи осмониро, хоҳ хусусияти атмосферӣ дошта бошад ё не, тавсиф мекард. Гарчанде ки калимаи «Метеорология» ба Арасту (384-322 то мелод) нисбат дода мешавад, ки аз унвони рисолаи маъруфи ӯ Meteorologica (Метеорологика), гирифта шудааст, онро пештар Диогени Аполлониягӣ (450-399 то мелод) истифода карда буд. Чор китобе, ки рисолаи Арастуро ташкил медиҳанд - тақрибан соли 340 то мелод навишта шудаанд - ба ворид кардани омӯзиши метеорҳо ба фалсафаи табиӣ мусоидат карданд ва дар давоми ду ҳазорсола, то асри 17, китоби маъхази асосӣ дар ин мавзӯъ гардиданд. Гуфтани «Метереология» ба ҷои Метеорология хеле маъмул аст. Ин хато ба дигар калимаҳои як оила, аз қабили метеоролог («метереолог») ва метеорологӣ («метереологӣ») низ паҳн мешавад.