Метеорологија
Науката одговорна за проучување на метеорите, главно насочена кон прогнозирање на времето. Опфаќа од физичкото, хемиското и динамичкото проучување на разните атмосферски појави, до внимателно набљудување на сè што се случува во атмосферата, проучување на интеракциите на атмосферската средина со другите компоненти на климатскиот систем и развој на концептуални и математички модели, овие последниве наменети да ја предвидат нејзината иднина еволуција. Граничната линија меѓу Метеорологијата и Климатологијата е замаглена, а задачите што ги обработуваат двете научни дисциплини делумно се преклопуваат. Етимолошкото потекло на терминот води до Античка Грција, каде што зборот (meteoros), почнал да се користи, формирајќи го коренот на зборот, иако со поширока смисла од сегашната, бидејќи опишувал секоја небесна појава, без разлика дали е атмосферска по природа или не. Иако зборот „Метеорологија“ му се припишува на Аристотел (384-322 п.н.е.), изведен од насловот на неговиот познат трактат Meteorologica (Метеорологика), тој претходно бил употребен од Диоген од Аполонија (450-399 п.н.е.). Четирите книги што го сочинуваат аристотеловскиот трактат - напишан околу 340 п.н.е. - помогнале проучувањето на метеорите да се интегрира во природната филозофија, станувајќи референтна книга на оваа тема две илјади години, сè до 17 век. Многу е вообичаено да се каже „Метереологија“ наместо Метеорологија. Грешката се проширува и на други зборови од истото семејство, како метеоролог („метереолог“) и метеоролошки („метереолошки“).