antycyklon

Dosłownie oznacza "przeciwieństwo cyklonu". Termin został zaproponowany przez angielskiego naukowca Sir Francisa Galtona (1822-1911) do opisania obszaru atmosfery o cechach przeciwstawnych do cech cyklonu, depresji lub układu niskiego ciśnienia. Można go zdefiniować jako obszar o znacznie większym zasięgu niż układ niskiego ciśnienia, w którym ciśnienie jest wyższe niż w jego otoczeniu. W antycyklonach ciśnienie atmosferyczne rośnie w miarę przesuwania się z zewnątrz w stronę środka, osiągając swoją maksymalną wartość w części centralnej. Na mapach pogodowych są one wskazywane literą A (wielką; w Polsce wyż oznacza się literą W), są ograniczone zamkniętymi liniami - izobarami lub izohipsami, w zależności od typu mapy - a ich kształt ma tendencję do bycia owalnym. Cyrkulacja powietrza wokół nich jest zgodna z ruchem wskazówek zegara na półkuli północnej i przeciwna do ruchu wskazówek zegara na południowej, tworząc we wszystkich przypadkach duże obszary osiadania (opadającego powietrza). Pogoda powiązana z antycyklonem charakteryzuje się obecnością słabych wiatrów, brakiem opadów i bezchmurnym lub nieznacznie zachmurzonym niebem; to ostatnie jednak nie zawsze występuje, ponieważ czasami powstają sprzyjające warunki do powstawania mgieł. Rozróżnia się antycyklony ciepłe i zimne w zależności od właściwości termicznych masy powietrza, w której się tworzą.