မိုးစက်

တိမ်တစ်ခုအတွင်းတွင် ဖွဲ့စည်းကြီးထွားလာပြီး ၎င်းမှ ကျဆင်းလာသော ရေစက်တစ်စက်ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်း၏ အချင်းသည် 0.5 မှ 6 မီလီမီတာအကြား ရှိပြီး (အထူးသဖြင့် အကျိုးဖြစ်စေသော အခြေအနေများအောက်တွင် 10 မီလီမီတာ [=1 စင်တီမီတာ] အထိတိုးလာနိုင်သည်)။ အနိမ့်ဆုံးတန်ဖိုးသည် စက်ချောရေစက် (drizzle) တစ်စက်နှင့် မိုးစက်တစ်စက်ကြား နယ်နိမိတ်ကို သတ်မှတ်ပေးသည်။ အမြင့်ဆုံးတန်ဖိုးနှင့်ပတ်သက်လျှင်၊ ကြာမြင့်စွာက ၎င်းထက်ကြီးမားသော အချင်းရှိသောမိုးစက်များ မရှိနိုင်ဟု ယူဆခဲ့ကြပြီး၊ ထို 6 မီလီမီတာကို ၎င်းတို့ကြီးထွားမှု၏ သီအိုရီအရ အကန့်အသတ်ဟု သတ်မှတ်ခဲ့ကြသည်၊ ထို့ကြောင့် ပိုကြီးသောတန်ဖိုးများအတွက်၊ ရေ၏မျက်နှာပြင်တင်းမှု (surface tension) နှင့် အတွင်းပိုင်းဖိအားကြားရှိ ဟန်ချက်ပျက်ယွင်းသွားသောကြောင့် စက်သည် သေချာစွာ ပိုသေးငယ်သော စက်နှစ်စက် သို့မဟုတ် ထို့ထက်ပို၍ ကွဲထွက်ရလိမ့်မည်။ ၂၀၀၄ ခုနှစ်တွင်၊ University of Washington (USA) မှ သုတေသနပညာရှင်များသည် လေယာဉ်တစ်စီးပေါ်တွင် တပ်ဆင်ထားသော လေဆာအခြေခံကိရိယာတစ်ခုကို အသုံးပြု၍ အပူပိုင်းဒေသအတွင်း နေရာနှစ်ခုတွင် အချင်း 8.8 မီလီမီတာရှိသော မိုးစက်နှစ်စက်ကို တိုင်းတာခဲ့သည်။ ထိုတွေ့ရှိချက်သည် ရေအရည်ပါဝင်မှုအလွန်မြင့်မားသော တိမ်များအတွင်းရှိ၊ တစ်စင်တီမီတာအထိအချင်းရှိသော ကြီးမားသောမိုးစက်များ ရှိနေနိုင်ကြောင်း အကြံပြုသည်။ ၎င်းတို့သည် အသေးစားမိုးစက်များအကြား ထိတွေ့မှုများစွာ၏ရလဒ်ဖြစ်သည်။