สตราโตสเฟียร์

ชั้นบรรยากาศที่ตั้งอยู่ระหว่างโทรโพสเฟียร์และมีโซสเฟียร์ ซึ่งในละติจูดกลางขยายจากระดับความสูงประมาณ 11 ถึง 50 กิโลเมตร ภายในชั้นนี้ แทบไม่มีการเคลื่อนที่ในแนวดิ่งของอากาศ โดยการเคลื่อนที่ในแนวราบครอบงำอยู่ ลมพัดอย่างรุนแรง ในขณะที่ส่วนล่างของชั้นนี้อุณหภูมิแทบไม่เปลี่ยนแปลงตามความสูง - ชั้นย่อยไอโซเทอร์มอล - เมื่อสูงขึ้นเล็กน้อยมันจะเริ่มเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว การเพิ่มขึ้นนั้นเกิดจากการมีอยู่ของโมเลกุลโอโซน ก๊าซที่มีความเข้มข้นสูงสุดที่ระดับความสูงประมาณ 25 กิโลเมตร และดูดกลืนรังสีอัลตราไวโอเลตจากดวงอาทิตย์ส่วนใหญ่ได้อย่างมีประสิทธิภาพมาก ส่งผลให้อากาศร้อนขึ้น สตราโตสเฟียร์เป็นชั้นที่มีเสถียรภาพของบรรยากาศอย่างเด่นชัด ในขณะที่ขอบเขตล่างของมัน - โทรโพพอส - อุณหภูมิมักอยู่ระหว่าง –50 ถึง –60°C ที่ส่วนบนสุดของมัน - สตราโตพอส - อุณหภูมิอยู่ที่ประมาณ 0°C ด้วยการปล่อยบอลลูนตรวจอากาศที่เริ่มขึ้นในทศวรรษสุดท้ายของคริสต์ศตวรรษที่ 19 การมีอยู่ของชั้นนี้จึงถูกกำหนดขึ้นเป็นครั้งแรก เนื่องจากตรวจพบการผกผันอุณหภูมิ (thermal inversion) ที่เด่นชัดซึ่งเกิดขึ้นภายในชั้นนี้ นักอุตุนิยมวิทยาชาวฝรั่งเศส เลอง แตส์เซอร็อง เดอ บอร์ (Léon Teisserenc de Bort, 1855-1913) เป็นผู้ค้นพบมันในปี ค.ศ. 1898 แม้ว่าการค้นพบนี้จะไม่ได้เผยแพร่สู่สาธารณะจนกระทั่งปี ค.ศ. 1902