ภัยแล้ง

ช่วงเวลายาวนานที่ไม่มีหยาดน้ำฟ้าหรือมีการขาดแคลนอย่างเห็นได้ชัด ก่อให้เกิดความไม่สมดุลทางอุทกวิทยาอย่างร้ายแรง ภัยแล้งมีลักษณะเด่นคือความคงอยู่ของสภาพอากาศแห้งแล้งผิดปกติ ซึ่งในช่วงนั้นค่าหยาดน้ำฟ้ายังคงต่ำกว่าค่าเฉลี่ย สาเหตุเริ่มต้นของภัยแล้งใด ๆ คือการขาดแคลนหยาดน้ำฟ้า (ภัยแล้งทางอุตุนิยมวิทยา) ซึ่งนำมาซึ่งการขาดความชื้นในดิน (ภัยแล้งทางการเกษตร) ซึ่งส่งผลกระทบทางลบต่อผลผลิตพืชและเปลี่ยนแปลงระบบนิเวศต่าง ๆ ระยะที่สองนี้ตามด้วยระยะที่สามและสุดท้าย ซึ่งทรัพยากรน้ำที่จำเป็นเพื่อตอบสนองความต้องการที่มีอยู่ไม่เพียงพอ (ภัยแล้งทางอุทกวิทยา) ไม่มีนิยามสากลเพียงหนึ่งเดียวสำหรับภัยแล้งที่กำหนดจุดเริ่มต้นและสิ้นสุดได้อย่างแม่นยำ ตลอดจนความรุนแรงของมัน เนื่องจากขึ้นอยู่กับสถานที่ (ความเป็นจริงทางภูมิอากาศที่แตกต่างกัน) และการใช้น้ำ แนวคิดและการรับรู้ของมันจึงแตกต่างกันไป วรรณกรรมทางวิทยาศาสตร์มีนิยามของภัยแล้งที่แตกต่างกันมากกว่าร้อยแบบ ซึ่งให้แนวคิดถึงความยากลำบากในการกำหนดลักษณะของมัน