efekt Coriolisa

W obracającym się układzie odniesienia jest to efekt, jaki sam obrót wywołuje na każdym poruszającym się obiekcie. Nazwany na cześć francuskiego inżyniera i matematyka Gasparda-Gustave'a de Coriolisa (1792-1843), który jako pierwszy opisał go matematycznie w artykule opublikowanym w 1835 r. Na Ziemi efekt Coriolisa ma tendencję do odchylania toru obiektów poruszających się po jej powierzchni, a także samych płynów geofizycznych, zarówno wody, jak i powietrza. To odchylenie następuje w prawo na półkuli północnej i w lewo na południowej. Każda objętość powietrza poruszająca się w atmosferze podlega temu efektowi, który wytwarza na nią fikcyjną lub pozorną siłę, która dodaje się do sił działających na powietrze, takich jak siła wynikająca z poziomego gradientu ciśnienia, tarcia czy siły odśrodkowej, która wchodzi w grę tylko wtedy, gdy tory są kołowe.