espectro de Brocken

Fenómeno óptico que consiste no alongamento da sombra dun obxecto -habitualmente a do propio observador- en sentido oposto ao do sol sobre un mar de nubes. O máis común é que devandito leito nuboso sexa o cume dunha néboa ou dun estrato situado algo por riba do terreo. Con frecuencia, a parte superior da silueta humana que forma o espectro de Brocken aparece rodeada dunha gloria, o que dá gran vistosidade ao fenómeno. Debe o seu nome ao pico máis alto dos montes Harz, en Alemaña, de 1141 m de elevación. Alí, o teólogo e científico alemán Johann Esaias Silberschalg (1721-1791) observou, con asombro, o espectro de Brocken xerado pola súa propia sombra nunha ascensión que levou a cabo en 1780, e deixou escrita a primeira descrición que se coñece do citado fenómeno.