widmo Brockenu

Zjawisko optyczne składające się z wydłużenia cienia obiektu - zazwyczaj samego obserwatora - w kierunku przeciwnym do Słońca nad morzem chmur. Najczęściej to łóżko chmurowe to wierzchołek mgły lub chmury stratus zlokalizowanej nieco ponad terenem. Często górna część ludzkiej sylwetki tworzącej widmo Brockenu pojawia się otoczona glorią, co nadaje zjawisku duży wpływ wizualny. Zawdzięcza swoją nazwę najwyższemu szczytowi gór Harz w Niemczech na wysokości 1141 m n.p.m. Tam niemiecki teolog i naukowiec Johann Esaias Silberschalg (1721-1791) zaobserwował ze zdumieniem widmo Brockenu wygenerowane przez jego własny cień podczas wspinaczki, którą odbył w 1780 r., i pozostawił pierwszy znany opis wspomnianego zjawiska.