zatoka (niżowa)

Konfiguracja izobaryczna, analogiczna do powierzchniowej bruzdy lub zagłębienia niskiego ciśnienia, która odpowiada regionowi atmosfery, w którym ciśnienie jest stosunkowo niskie, nie będąc powiązaną z zamkniętą cyrkulacją. Jest to wklęsły obszar lub dolina, w omawianym przypadku pole ciśnienia przybiera podobnie wydłużony kształt. Na mapie górnej prezentuje charakterystyczny kształt litery V, z wklęsłością skierowaną w stronę niżu. Jej oś jest urojoną linią łączącą jej wypukłą część (wierzchołek litery V) ze środkiem depresji i ma tendencję do bycia przechyloną względem kierunku ruchu samej zatoki. Pojęciowo zatoki można uważać za duże meandry zimnego powietrza schodzące z regionów polarnych do strefy subtropikalnej, tworząc część - podobnie jak kliny - wielkich fal atmosferycznych, które otaczają każdą z półkul Ziemi (fala Rossby'ego). Przednia część zatoki (obszar, z którego wychodzi zimne powietrze) sprzyja cyklogenezie, będąc strefą wyraźnej niestabilności atmosferycznej, w której konwekcja ma tendencję do rozwijania się, generując aktywność burzową.