ქლოროფთორნახშირბადები

ქლორფტორნახშირბადების საერთაშორისოდ გამოყენებული აკრონიმი. ეს სინთეზური ქიმიური ნაერთები, ინდუსტრიული წარმოშობისა და ფრეონების სახელითაც ცნობილი, 1930-იან წლებში დაიწყეს გამოყენება გამაგრილებლებად და ცივსაცავების სისტემებში შეიყვანეს მომწამვლელი, კოროზიული ამიაკის ჩასანაცვლებლად. 1960-იანი წლებიდან მათ მასობრივად იყენებდნენ აეროზოლების გამტყორცნელებად (ლაქები, საღებავები...) და გამხსნელებად საწმენდ საშუალებებში, მათი აშკარა არატოქსიკურობისა და აალებადობის არარსებობის, ასევე გარეგნულად დაბალი ქიმიური რეაქტიულობის გამო. განგაში 1970-იანი წლების შუა ხანებში ატყდა, როდესაც ქიმიკოსებმა ფ. შერვუდ როულენდმა და მარიო მოლინამ აღმოაჩინეს, რომ ატმოსფეროში ხანგრძლივი დარჩენის გამო ეს აირები სტრატოსფერული ოზონის მოლეკულებს ანადგურებდა, რაც ხელს უწყობდა ამ აირის კონცენტრაციის შემცირებას ანტარქტიდის თავზე. მონრეალის ოქმის ძალაში შესვლის შემდეგ - 1989 წლის 1 იანვარს - მათი წარმოება აიკრძალა და თანდათან სხვა, უფრო უვნებელი ქიმიური ნაერთებით ჩანაცვლდა.

დაკავშირებული ტერმინები: ოზონის შრე

ასევე ცნობილია როგორც: ქლორფტორნახშირბადები (CFC)