มาตราโบฟอร์ต

มาตราที่ใช้วัดความรุนแรงของลม ซึ่งกำหนดการแบ่งเชิงตัวเลขออกเป็นสิบสามระดับหรือแรง - ตั้งแต่ 0 (ลมสงบ) ถึง 12 (พายุระดับเฮอริเคน) - โดยเชื่อมโยงแต่ละประเภทกับช่วงความเร็วลมหนึ่ง ๆ ลักษณะของผิวน้ำทะเล และผลกระทบที่สังเกตได้บนบก มาตรานี้ถูกสร้างขึ้นราวปี ค.ศ. 1805 โดยนักเดินเรือและนักอุทกศาสตร์ชาวไอริช เซอร์ฟรานซิส โบฟอร์ต (Sir Francis Beaufort, 1774-1857) และในตอนแรกถูกคิดค้นขึ้นเพื่อใช้ในกองทัพเรือเท่านั้น โดยไม่ได้รวมความเร็วลมในเวลานั้น จนถึงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 19 จึงมีการผนวกค่าความเร็วที่สอดคล้องกับแต่ละตัวเลขบนมาตราเข้าไป ท้ายที่สุด ในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 ผู้อำนวยการสำนักอุตุนิยมวิทยาอังกฤษในขณะนั้น เซอร์จอร์จ ซี. ซิมป์สัน (Sir George C. Simpson, 1878-1965) ได้นำคำอธิบายผลกระทบของลมบนบกเข้ามาผนวกไว้ด้วย