ความหนาแน่นของอากาศ

มวลของอากาศต่อหน่วยปริมาตร โดยทั่วไปแสดงเป็นกิโลกรัมต่อลูกบาศก์เมตร (kg/m³) ควบคู่ไปกับความกดอากาศและอุณหภูมิ เป็นหนึ่งในตัวแปรพื้นฐานในการศึกษาเชิงทฤษฎีของบรรยากาศ ที่ระดับน้ำทะเลและภายใต้สภาวะมาตรฐานที่กำหนดโดยบรรยากาศ ISA มีค่าประมาณ 1.225 กก./ลบ.ม. ความหนาแน่นของอากาศ เช่นเดียวกับความกดอากาศ ลดลงตามความสูง โดยการลดลงจะเห็นได้ชัดเจนเป็นพิเศษเมื่อไต่ระดับผ่านโทรโพสเฟียร์และสตราโตสเฟียร์ สิ่งเดียวกันนี้ไม่ได้เกิดขึ้นกับสัดส่วนของไนโตรเจนและออกซิเจน (N₂/O₂) ที่ประกอบเป็นส่วนผสมของก๊าซ ซึ่งคงที่โดยประมาณในบรรยากาศ 80 กิโลเมตรแรก (โฮโมสเฟียร์) ความหนาแน่นของมันลดลงตามความสูง แต่สัดส่วนของมันไม่ลดลง เหนือระดับความสูงดังกล่าว - ภายในขอบเขตของไอโอโนสเฟียร์ - อากาศจะเบาบางมาก ความหนาแน่นของมันต่ำมาก และโมเลกุลที่เสถียรจะไม่มีอยู่อีกต่อไป เนื่องจากที่ระดับบรรยากาศเหล่านั้น รังสีดวงอาทิตย์มาถึงโดยแทบไม่ถูกลดทอน มีพลังงานสูงมาก และแยกโมเลกุลของก๊าซออกจากกันอย่างแท้จริง สิ่งที่เรียกว่า "เมฆอิเล็กตรอน" ก่อตัวขึ้นที่นั่น ซึ่งส่วนใหญ่ประกอบด้วยไอออน ซึ่งเป็นตัวนำไฟฟ้าที่ดี