การสึกกร่อนของหิมะและน้ำแข็ง

หากยึดตามความหมายทางอุตุนิยมวิทยา คำนี้หมายถึงการสูญเสียหิมะหรือน้ำแข็ง อันเป็นผลจากการรวมกันของกระบวนการสามอย่างที่เกิดขึ้นในบรรยากาศ ได้แก่ การละลาย การระเหย และการระเหิด เมื่อนึกถึงชั้นหิมะสะสมหรือน้ำแข็งของธารน้ำแข็ง แม้ว่าการลดลงของมันมักเกี่ยวข้องกับการเพิ่มขึ้นของอุณหภูมิ (ความร้อนที่มากขึ้นหมายถึงการละลายที่มากขึ้น) แต่การสึกกร่อนก็สามารถเกิดขึ้นได้ผ่านการระเหิดดังที่กล่าวมาเช่นกัน โดยหิมะหรือน้ำแข็งเปลี่ยนสถานะจากของแข็งไปเป็นแก๊สโดยตรง กล่าวคือกลายเป็นไอน้ำ ลมเป็นอีกปัจจัยหนึ่งที่มีส่วนช่วยอย่างมีประสิทธิภาพในการลดความหนาของชั้นหิมะปกคลุม เนื่องจากอัตราการระเหยที่สูงซึ่งลมก่อให้เกิดขึ้น กระบวนการตรงกันข้ามคือการสะสมพอกพูน (accumulation) ในบริบททางธรณีสัณฐานวิทยา คำนี้หมายถึงการสูญเสียดินที่เกิดขึ้นในหุบเขาแม่น้ำ อันเนื่องมาจากการพัดพาตะกอนที่เกิดจากอุทกภัยขนาดใหญ่ซึ่งเกิดจากฝนที่ตกอย่างหนัก วัสดุเหล่านั้นจะไปตกตะกอนอยู่ปลายน้ำ บริเวณใกล้ปากแม่น้ำและในทะเลเอง