απομείωση

Αν προσηλωθούμε στη μετεωρολογική του σημασία, αυτός ο όρος εκφράζει την απώλεια χιονιού ή πάγου ως συνέπεια του συνδυασμού τριών διεργασιών που λαμβάνουν χώρα στην ατμόσφαιρα: τήξη, εξάτμιση και εξάχνωση. Σκεπτόμενοι μια χιονοκάλυψη ή τον πάγο ενός παγετώνα, αν και η μείωσή του συνήθως σχετίζεται με άνοδο της θερμοκρασίας (περισσότερη θερμότητα συνεπάγεται μεγαλύτερη τήξη), η απομείωση μπορεί επίσης να συμβεί μέσω της προαναφερθείσας εξάχνωσης, με το χιόνι ή τον πάγο να περνούν απευθείας από στερεή σε αέρια φάση· δηλαδή, να μετατρέπονται σε υδρατμούς. Ο άνεμος είναι ένας άλλος παράγοντας που συμβάλλει πολύ αποτελεσματικά στη μείωση του πάχους μιας χιονοκάλυψης, χάρη στους υψηλούς ρυθμούς εξάτμισης που προκαλεί. Η αντίθετη διαδικασία είναι η συσσώρευση (τροφοδοσία). Σε γεωμορφολογικό πλαίσιο, ο όρος αναφέρεται στην απώλεια εδάφους που συμβαίνει στις κοιλάδες ποταμών, λόγω της παράσυρσης ιζημάτων που προκαλείται από τις μεγάλες πλημμύρες που προξενούν οι καταρρακτώδεις βροχές. Αυτά τα υλικά αποτίθενται κατάντη, κοντά στις εκβολές του ποταμού και στην ίδια τη θάλασσα.