เลบันเต

ชื่อทั่วไปที่ใช้เรียกลมตะวันออก ซึ่งใช้กันทั่วไปตลอดแนวชายฝั่งเมดิเตอร์เรเนียนของสเปน คำนี้หมายถึงลมที่พัดมาจากทิศที่ดวงอาทิตย์ขึ้น (levanta = ขึ้น) เนื่องจากพัดผ่านเส้นทางทะเล จึงเป็นลมที่เย็นและชื้นมาก ซึ่งมีส่วนช่วยในการก่อตัวของเมฆเหนือแนวเทือกเขาที่อยู่ติดชายฝั่ง และก่อให้เกิดฝนที่ตกอย่างมีประสิทธิภาพมาก หากสถานการณ์ทางอุตุนิยมวิทยาเอื้ออำนวย ในช่องแคบยิบรอลตาร์และพื้นที่ใกล้เคียง ลมนี้จะถูกบีบให้ไหลผ่านช่องแคบและเร่งความเร็วขึ้น จนได้รับเอกลักษณ์เฉพาะตัว ในบริเวณดังกล่าว ทั้งความถี่และความรุนแรงของลมเลบันเตทำให้มันเป็นองค์ประกอบทางอุตุนิยมวิทยาที่โดดเด่นมาก แม้ว่าลมนี้จะพัดได้ตลอดทั้งปี แต่จะพบบ่อยกว่าในช่วงฤดูใบไม้ผลิถึงฤดูใบไม้ร่วง ซึ่งได้รับอิทธิพลจากตำแหน่งของสันเขาความกดอากาศสูงอะซอเรส (Azores anticyclone) ที่มักครอบคลุมพื้นที่ส่วนใหญ่ของคาบสมุทรไอบีเรีย ในพื้นที่ทางตะวันออกไกลออกไป ลมนี้ยังปรากฏในช่วงฤดูใบไม้ร่วงเช่นกัน โดยมีความเกี่ยวข้องกับพายุเมดิเตอร์เรเนียนที่รุนแรง ลมเลบันเตในช่องแคบอาจพัดต่อเนื่องได้นานถึง 50 วัน และมีกระโชกลมสูงสุดเกิน 100 กิโลเมตรต่อชั่วโมงที่ปุนตายูโรปา (ยิบรอลตาร์) และตารีฟา ซึ่งเกือบ 60% ของเวลาที่ลมเลบันเตพัด จะมีความแรงระดับแรงหรือแรงมาก โดยเฉลี่ยแล้วลมนี้พัด 165 วันต่อปี ซึ่งเป็นตัวเลขที่ใกล้เคียงกับจำนวนวันของลมโปเนียนเต (Poniente) เกือบทั้งหมด แม้ว่าลมหลังนี้ (จากทิศตะวันตก) มักจะไม่รุนแรงเท่า