dziura ozonowa

Wyrażenie zaczęło stawać się popularne pod koniec lat 80. XX wieku po Wykryciu nad pionem Antarktydy masowej destrukcji cząsteczek ozonu. Wspomniana dziura jest w rzeczywistości rozległym regionem ozonosfery, w którym stężenie ozonu jest znacznie niskie, co występuje głównie nad kontynentem antarktycznym w wiosnę antarktyczną (wrzesień-październik-listopad). Ta sezonowa utrata ozonu wynika z połączenia czynników naturalnych i antropogenicznych (CFC).