รูโหว่โอโซน

สำนวนนี้เริ่มเป็นที่นิยมในช่วงปลายทศวรรษ 1980 หลังจากการตรวจพบการทำลายโมเลกุลโอโซนจำนวนมากในแนวดิ่งเหนือทวีปแอนตาร์กติกา รูโหว่ดังกล่าวในความเป็นจริงคือบริเวณกว้างใหญ่ของโอโซโนสเฟียร์ที่ความเข้มข้นของโอโซนต่ำอย่างมีนัยสำคัญ ซึ่งเกิดขึ้นเป็นหลักเหนือทวีปแอนตาร์กติกาในฤดูใบไม้ผลิของซีกโลกใต้ (กันยายน-ตุลาคม-พฤศจิกายน) การสูญเสียโอโซนตามฤดูกาลนั้นเกิดจากการรวมกันของปัจจัยทางธรรมชาติและกิจกรรมมนุษย์ (CFCs)