Хабуб
Номе, ки решаи этимологиаш аз калимаи арабии habb (шамол) аст, барои ишора ба тундбоди сахти хок истифода мешавад, ки дар сархади пешрави он девори таҳшинҳои аз замин бардошташуда ба вуҷуд меояд, дар натиҷаи ногаҳон фурӯрафтани ҳаво ба сӯи замин. Гарчанде истилоҳ аз Судон ва Судони Ҷанубӣ сарчашма мегирад, истифодаи он ба ҳамаи минтақаҳои хушки ҷаҳон, ки ин падидаи шадид ба вуқӯъ меояд, паҳн шудааст. Девори хок метавонад то 100 км паҳно ва чанд километр баландӣ дошта бошад ва бо суръати байни 35 ва 100 км/соат ҳаракат кунад.