ομίχλη

Ένα υδρομετέωρο που συνίσταται στην αιώρηση μικρής διαμέτρου, συνήθως μικροσκοπικών, σταγονιδίων νερού, τα οποία μειώνουν την οριζόντια ορατότητα στο επίπεδο της επιφάνειας της Γης σε λιγότερο από ένα χιλιόμετρο. Αυτή η μέγιστη απόσταση ορατότητας οριοθετεί το όριο μεταξύ της ομίχλης (niebla) και της καταχνιάς (neblina). Εκτός του μετεωρολογικού πλαισίου, ο όρος χρησιμοποιείται επίσης για να αναφερθεί, για παράδειγμα, στο σήμα που λαμβάνει μια τηλεοπτική συσκευή όταν δεν είναι συντονισμένο κανένα κανάλι, στη θολή όραση που προκαλείται από σκόνη που εισέρχεται σε ένα από τα μάτια μας, ή ως συνώνυμο του μυστηρίου ή της αβεβαιότητας. Επιστρέφοντας στο ίδιο το μετεωρολογικό φαινόμενο, η ομίχλη είναι, στις περισσότερες περιπτώσεις, ένα νέφος του γένους Stratus, του οποίου η βάση συμπίπτει με την επιφάνεια της Γης, και μπορεί να εμφανιστεί τόσο πάνω από τη θάλασσα όσο και πάνω από τη στεριά. Οι ομίχλες μπορούν να ταξινομηθούν σύμφωνα με διαφορετικά κριτήρια. Αν ληφθεί υπόψη ο μηχανισμός σχηματισμού, μπορούν να θεωρηθούν τρεις κύριοι τύποι: 1) μεταφοράς (advection)· 2) εξάτμισης· και 3) ακτινοβολίας (irradiation). Εντός καθεμιάς από αυτές τις κατηγορίες περιλαμβάνονται με τη σειρά τους συγκεκριμένοι τύποι ομίχλης, όπως αναλύεται στα ακόλουθα λήμματα.